Een staande ovatie. Op zich niet gek in Metropool. Daar staat het publiek sowieso. Maar voor het concert zondagmiddag stonden er stoelen op de bovenverdieping. En ook degenen die deze bezet hielden gingen na afloop als één man de lucht in. Sterker nog menigeen was door het aanstekelijke, energieke optreden op het podium al eerder van de stoel gekomen omdat de dansspieren te zeer geprikkeld raakten.
Het was een succes. Het eerste optreden van Black Gospelkoor Benediction in de grote zaal van poppodium Metropool zondagmiddag was een meer dan gelukt experiment.

Het koor zingt normaal in kerkdiensten. Ervoor kiezen op een poppodium te klimmen is een dubbel risico. In de eerste plaats natuurlijk of je de zaal vol krijgt. Maar ook of het lukt om tweemaal ruim drie kwartier boeiend te blijven.

Het bleken obstakels van niks. Metropool puilde uit. En de show was muzikaal zo sterk, zo opzwepend en energiek dat ze het publiek zonder probleem op sleeptouw konden nemen.

Niet alleen met stukken op gospelbasis. Ook stukken als Have a little faith, Lonely Day en Lean on me bleken in een gospelsetting uiterst geloofwaardig. De Heer kon trots zijn. En Bach ook, want er kwam zelfs een pop-aanpak van de Matthaus Passion. Op dat moment oogde het koor ineens een stuk ouder. Er moest bladmuziek aan te pas komen, leesbrillen werden tevoorschijn gehaald. Maar goed. Ook Bach is in Metropool tot klinken gebracht. En dat was nog niet eerder gebeurd.